راستی پیام هاتونو میخونم

اون روز یکی از دوستان به اسم رها خانم به من پیام گذاشته بودند من بجا نیاوردم میشه خودتون رو بیشتر معرفی کنین رها خانوم

متشکذ می شم منتظر پیام هایتان هستم

چرا وقتی کسی که عاشقش هستی میمیره تو فقط گریه میکنی؟

چون فقط بهش عادت کردی. ولی اگه واقعا" عاشقش بودی تو هم میمردی

به تو عادت کرده بودم
اي به من نزديک تر از من
اي حضورم از تو تازه
اي نگاهم از تو روشن
به تو عادت کرده بودم
مثل گلبرگي به شبنم
مثل عاشقي به غربت
مثل مجروحي به مرهم
لحظه در لحظه عذابه
لحظه هاي من بي تو
تجربه کردن مرگه
زندگي کردن بي تو
من که در گريزم از من
به تو عادت کرده بودم
از سکوت و گريه شب
به تو حجرت کرده بودم
با گل و سنگ و ستاره
از تو صحبت کرده بودم
خلوت خاطره هامو
با تو قسمت کرده بودم
خونه لبريز سکوته
خونه از خاطره خالي
من پر از ميل زوالم
عشق من تو در چه حالي 
 

می خوام که خوبیهاتو یکی یکی بشمارم

اشک رازی ست
لبخند رازی ست اشک رازی ست
لبخند رازی ست
عشق رازی ست
اشک آن شب لبخند عشقم بود
قصه نیستم که بگوئی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی
من درد مشترکم
مرا فریاد کن
درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های ترا دریافته ام
با لبانت برای همه سخن ها گفته ام
و دست هایت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترین ِ سرود ها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین ِ زندگان بوده اند
دستت را به من بده
دست های تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می گویم
بسان ابر که با توفان
بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من
ریشه های ترا دریافته ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست

عشق رازی ست
اشک آن شب لبخند عشقم بود
قصه نیستم که بگوئی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی
من درد مشترکم
مرا فریاد کن
درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های ترا دریافته ام
با لبانت برای همه سخن ها گفته ام
و دست هایت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترین ِ سرود ها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین ِ زندگان بوده اند
دستت را به من بده
دست های تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می گویم
بسان ابر که با توفان
بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من
ریشه های ترا دریافته ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست

  در آنجا بر فراز قله ی کوه 

   دو پایم خسته از رنج دویدن 

 به خود گفتم که در این اوج دیگر 

 صدایم را خدا خواهد شنیدن 

 به سوی ابر های تیره پر زد 

 نگاه روشن امیدوارم 

 ز دل فریاد کردم کای خداوند  

 <<من او را دوست دارم...دوست دارم>> 

 صدایم رفت تا اعماق ظلمت 

 به هم زد خواب شوم اختران را 

 غبار آلوده و بی تاب کوبید 

 در زرین قصر آسمان را 

 ملائک با هزاران دست کوچک 

 ستون سخت سنگین را کشیدند 

 ز طوفان صدای بی شکیبم 

 به خود لرزیده در ابری خزیدند 

 ستون ها همچو ماران پیچ در پیچ 

 درختان در مه سبزی شناور 

 صدایم پیکرش را شست و شو داد 

 ز خاک ره درون حوض کوثر 

 خدا در خواب رویا بار خود بود 

 به زیر پلک ها پنهان نگاهش 

 صدایم رفت و با اندوه نالید  

 میان پرده های خواب گاهش 

 ولی آن پلک های نقره آلود 

 دریغا تا سحرگه بسته بودند 

 ستبر چون گوش ماهی های ساحل 

 به روی دیده اش بنشسته بودند 

 صدا فریاد می زد از سر درد 

 بهم کی ریزد این خواب خدایی 

 اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر 

 تو آنجا خفته بر تخت خدایی 

 مگر چندان تواند اوج گیرد 

 صدای دردمند و محنت آلود؟ 

 چو صبح تازه از راه باز آمد 

 صدایم از صدا دیگر توهی بود 

 ولی اینجا به سوی آسمان هاست 

 هنوز این دیده ی امیدوارم 

 خدایا این صدا را می شناسی؟!! 

 من او را(( دوست دارم*...*دوست دارم)) 

 با تو تولدی دوباره یافتم 

 با تو از نو زیستم 

 با تو آرامش را یافتم 

 با تو مهربانی را احساس کردم 

 با تو دوست داشتن را آموختم 

 با تو عشق را تجربه کردم 

 با تو از من (ما) ساختم 

 با تو خواهم ماند  

 با تو خواهم مرد  

 با یاد تو 

 دوستت دارم تا همیشه .